Adorno’nun ‘Minima Moralia’sının hardcore punk yorumu

Geçtiğimiz yüzyılın en önemli toplumbilimci ve filozoflarından Theodor W. Adorno’nun en bilinen yapıtlarından Minima Moralia, hiç şüphe yok ki, modern dünyadaki insan yaşamının anlamsızlığına dair 20. yüzyılda yazılmış en etkili eserlerden birisi. Adını antik dönem filozoflarından Aristoteles’in ‘Magna Moralia‘sından (Latince: “Büyük Etik”) alan Adorno’nun bu kitabı; totaliter kontrol mekanizmalarıyla üretim ve tüketim sürecinin ezici mantığı tarafından yönetilen bir dünyada gerçekçi bir arzu olarak klasik bir iyi yaşam fikrinin anlamsızlığını gösteriyor. Kitabın sunuş bölümünde, “Yaşama bakışımız, artık yaşam olmadığı gerçeğini gizleyen bir ideolojiye dönüşmüştür,” diye yazan Adorno, bireyin de kapitalizm ve faşizm tarafından indirgendiğini ve bozulduğunu, “tüketim çemberinde” yalnızca bir görünüme dönüştürüldüğünü savunur.

Adorno’nun, aynı zamanda “göç eden bir entelektüel olarak” deneyimlerinin bir felsefi günlüğü olan kitabı yalnızca kitabının başlığında değil, onun altbaşlığında da yazarının kötümserliğini dışavurur: “Sakatlanmış Yaşamdan Yansımalar“. Bütün bu derin içgörüsü, duyarlılığı ve etkileyici vizyonuna rağmen, Adorno’nun yine de, bu yapıtından 35 yıl sonra ortaya çıkan Amerikan hardcore punk jenerasyonunun nevrotik öfkesi ve kendi savaş-sonrası kaygıları arasında bir benzerlik ve yakınlık olup olmayacağını öngörmesi herhalde pek mümkün değildi. Bunun olacağını görseydi de, muhtemelen böyle bir ilişkinin kurulmasından çok da hoşlanmayacaktı.

İLGİLİ İÇERİK: Ludwig Wittgenstein’ın başyapıtı Tractatus’un avangart operakomik uyarlaması

Yine de, eleştirel teori ve punk arasında olduğu düşünülen bütün bu ‘kötümserliğin’ yol açtığı benzerlikler, film yapımcısı ve sanatçı Brian J. Davis tarafından kaydedilen; Adorno’nun kitabından beş bölüm üzerine yapılan okumalarla ortaya çıkan şarkıların bir hayli eğlenceli olmasını sağlamış.

Open Culture’da yer alan haberde de belirtildiği üzere, işte “şarkı söylemeyi beceremeyenler tarafından şarkısı söylenen akademik teoriler…”:

They, The People:

 

The Side of the Pleasure Principle:

 

UNmeasure for UNmeasure:

 

Johnny Head-in-the-Air:

 

Every Work of Art is an Uncommitted Crime:

 

Brian J. Davis’in prodüktörlüğünde hazırlanan, diğer “şarkı söyleyen teorilere” bu adresten erişebilirsiniz.

İLGİLİ İÇERİK: Platon’un ünlü Symposion diyaloğunu modern zamanlara uyarlayan film

Yazar:

Disiplinler ve kültürlerarası bir içerik deneyimi; en güncel felsefe, sanat, müzik, sinema, edebiyat, bilim ve teknoloji haberleri...